خواهم آمد, و پیامی خواهم آورد.

در رگ ها, نور خواهم ریخت.

آوردم, سیب سرخ خورشید.

خواهم آمد, گل یاسی به گدا خواهم داد.

زن زیبای جذامی را, گوشواری دیگر خواهم بخشید.

دوره گردی خواهم شد, کوچه ها را خواهم گشت, جار

خواهم زد: آی شبنم, شبنم, شبنم.

رهگذاری خواهد گفت: راستی را , شب تاریکی است,

روی پل دخترکی بی پاست, دب اکبر را بر گردن او

هر چه دشنام, از لب ها خواهم برچید.

هر چه دیوار, از جا خواهم بر کند.

ابر را, پاره خواهم کرد.

من گره خواهم زد, چشمان را با خورشید, دل ها را با

عشق, سایه ها را با آب, شاخه ها را با باد.

و بهم خواهم پیوست, خواب کودک را با زمزمه

بادبادک ها, به هوا خواهم برد.

گلدان ها, آب خواهم داد.

خواهم آمد, پیش اسبان, گاوان, علف سبز نوازش

مادیانی تشنه, سطل شبنم را خواهم آورد.

خر فرتوتی در راه, من مگس هایش را خواهم زد.

خواهم آمد سر هر دیواری, میخکی خواهم کاشت.

پای هر پنجره ای, شعری خواهم خواند.

هر کلاغی را, کاجی خواهم داد.

دل من یه قفله اما دست مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذام همش سفیده

یه سئوال عاشقونه بگه هرکسی می دونه

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده

چه قدر دعا کنم من خدارو صدا کنم من

دست من به آسمونه نیمه شب دم سپیده

گفتم از عشق تو میخوام سر بذارم به بیابون

گفت تو عاقل ت از اینی این کارا از تو بعیده

التماس کردم که یکشب لااقل بیا تو خوابم

گفت که هذیون و تموم کن انگاری تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده؟

اونی رو که دوست نداری دنبالت میاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو, چرا دائم ناپدیده

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگ من که هیچی زیبا رنگ آسمون پریده

سر نوشت گریه نداره خودت اینو گفتی اما

تو دل من نمیدونم چرا باز یه کم امیده

تو منو گذاشتی رفتی اما میخوام بنویسم

چه قدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

باید در جواب بگم من این وبلاگم با اون یکی همزمان ساختم منتهی باهاش کار نمیکردم ولی الان تصمیم دارم که اینم تقریبا سرو سامون بدم.

در اصل این وبلاگ اصلی منه

اون یکی اسمش واسم درد آور است چون یاد یه خاطره می افتم که الان واسم خیلی تلخ شده............

این خیلی حرف داخلش نهفته